O nas

Wieża widokowa w Kruszewie, to najwyższy punkt, z którego możesz podziwiać piękny krajobraz Narwiańskiego Parku Narodowego. Obiekt położony jest w sercu Parku nad samą rzeką Narew. Jest to niezwykłe miejsce, w którym możesz odpocząć rozkoszując się unikalnym krajobrazem dzikiej doliny Narwi.

Warto tu zajrzeć o każdej porze roku. Wiosną pięknie prezentują się szerokie na ponad kilometr rozlewiska. Najłatwiej jest wtedy zaobserwować przybywające na te tereny dzikie ptaki. Latem Narew zmienia się w ogromną dżunglę, w której bez znajomości terenu bardzo trudno jest się odnaleźć. Nie bez powodu rzeka ta nazywana jest polską Amazonką.

Jesienią krajobraz mieni się intensywnością barw nadając temu miejscu baśniowy i tajemniczy klimat. Zimą natomiast można podziwiać duże przestrzenie oraz odbyć niezwykle emocjonujący spacer po zamarzniętej rzece.

Dla osób odwiedzających obiekt udostępnia gościom węzeł sanitarny a od 2018 roku do dyspozycji są dostępne miejsca noclegowe z łazienkami i osobnym aneksem kuchennym.

Zapraszamy do wysłuchania audycji p. Lecha Pileckiego, z którym mieliśmy przyjemność spotkać się porozmawiać w trakcie jego pracy nad kolejną książką o ciekawych miejscach w Polsce.

Zapraszamy do obejrzenia gawędy podlaskiej na temat dawnych i bardziej współczesnych dziejów wsi Kruszewo. Opowiada Grzegorz Krysiewicz właściciel Wieży Kruszewo. Cykl Gawęd Podlaskich został zrealizowany przez Podlaski Instytut Polski Suwerennej.

Co słychać z Wieży Kruszewo

Zakukała kukułeczka

w zielonej gęstwinie,

jak tu cicho i spokojnie

życie zwierząt płynie.

Siwe łozy, stare wierzby

szumem potwierdziły:

racja, racja kukułeczko,

to zakątek miły.

Odezwały się żurawie

na rzecznej wysepce,

posłuchajcie, co łosiowi

łoś do ucha szepce.

Żaby z wody wystawiły

swe zielone głowy,

też ciekawe, już słuchają

łosia ładnej mowy.

A on mówi: uszanujcie

rozlewiska rzeki,

tutaj cisza, dom szczęśliwy,

zwierząt raj od wieków.

Kaczki, czaple, błotne gęsi

chronią młode w trzcinie,

rzeka kołysankę szemrze,

wiatr szumi w wiklinie.

Chociaż smutne stare trzciny,

w sercu radość wielka.

Wokół słychać miłe głosy

czajki, kosa i wróbelka.

— Weronika